เคยลองถามตัวเองไหมว่าคนที่เราคบคือคนที่ใช่หรือเปล่า บางคนใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะเจอคนที่คิดว่าใช่

บางคนอาจจะโชคร้าย ที่ไม่เคยและมีโอกาสได้รู้สึกถึงความรู้สึกนั้นเลยก็มี แล้วอะไรล่ะคือตัววัด

คนที่ใช่สำหรับเราคือ…..

คนที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข มีความรู้สึกว่าเราสามารถเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องFake

คนที่รู้จักข้อเสียของเรา และพร้อมที่จะยอมรับได้ โดยไม่เคยเอาสิ่งเหล่านั้นมาเป็นประเด็นในการหาเรื่องทะเลาะ

คนที่รู้จักเราดีในทุกๆด้าน และยอมรับได้ในสิ่งที่เราเป็น

คนที่พร้อมยอมทำให้เราได้ทุกอย่าง โดยไม่เคยปริปากบ่น

คนที่ยอมสละเวลาความสุขของตัวเอง พาเราไปในทุกๆที่ที่เราอยากไป

คนที่เห็นความสำคัญของครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่ง

คนที่เราสามารถปรึกษาได้ในทุกๆเรื่อง

คนที่รับฟังและเคารพในการตัดสินใจของเรา

คนที่พร้อมและให้อภัยเราเสมอถึงแม้เราจะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คนที่คอยอยู่คียงข้างเราทั้งในยามสุขและทุกข์ของชีวิต

คนที่มือเค้า คือมือที่คอยปลอบประโลมและฉุดเราขึ้นมาเมื่อเราล้มหรือท้อ

คนที่ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยหรือเบื่อ กับความงี่เง่าของเรา (ช่วงมานุดเมนส์)

คนที่ไม่ว่าจะไปไหนก็ตามมักจะนึกถึงเราและครอบครัวเราเสมอ

คนที่พ่อแม่เราไว้ใจ

คนที่สามารถเป็นผู้นำครอบครัวที่ดีในอนาคตได้

คนที่พร้อมจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อความสุขของเรา (โดยที่เราไม่เคยคิดจะเปลี่ยนตัวเองเลย  …. นิสัยเสียเนอะ)

คนที่พร้อมจะสร้างอนาคตไปกับเราและพร้อมที่จะก้าวเดินไปด้วยกัน

คนที่เรารัก คือคนที่เราคิดถึงตลอดเวลา

คนที่ทำให้เรายิ้มได้แม้เราจะมีน้ำตา

คนที่เข้ากับเพื่อนของเราได้

คนที่เพื่อนสนิทบอกว่าดี น่าคบ

คนที่เข้ากะหมาและสัตว์เลี้ยงที่บ้านเราได้ (อันนี้สำคัญสุด)

คนที่ไม่เคยคิดร้าย และว่าร้าย หรือพูดถึงคนอื่นในทางไม่ดี เสียๆหายๆ

คนที่ยอมรับความเป็นจริงและพร้อมที่จะแก้ไขปัญหามากกว่าเดินหนี

คนที่สามารถเป็นได้ทั้งเพื่อนสนิท คนรัก และผู้นำเราได้ไม่ว่าในสถานการณ์ใดๆก็ตาม

คนที่จิตใจดี ใจคอกว้างขวาง ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยให้เป็นเรื่องบั่นทอนจิตใจกัน

หลายคนอาจสงสัยว่า คนที่ดีขนาดนี้จะมีอยู่จริงในโลกนี้เหรอ

เราอยากจะบอกว่า สำหรับเรา เราได้เจอ ‘คนนั้น’ของเราแล้ว

คนที่เราพร้อมที่จะฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้กับเค้า

แต่ด้วยโชคชะตาที่ถูกฟ้าลิขิตมา   ทำให้เราไม่สามารถรักษาคนๆนั้นๆไว้ได้

ทำเราโง่และตาบอดมองข้ามคนๆนั้นๆไป โดยที่ไม่เคยคิดเลยว่าเค้าจะมีค่าและมีความหมายสำหรับเรามากถึงขนาดนี้ ถึงแม้มันจะเป็นระยะเวลาปีนึงเต็มๆแล้วก็ตามที่เราห่างกัน 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น มันก็เพราะความที่ไม่รู้จักพอของเรา บวกกับวัยที่ยังรักสนุก ที่พาทั้งตัวเค้าและเรามาถึงทางตัน

เค้าเองก็เคารพในการตัดสินใจของเรา สำหรับเราเองเราก็ถือว่าเราเลือกให้มันเป็นแบบนี้เอง

งานนี้ไม่มีใครผิดหรือถูก แต่เราก็ต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมกะผลของสิ่งที่เราทำ นั่นมันก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด

เมื่อวันใดที่เราคิดจะ ‘หยุด’กับใครคนนึง เราก็อยากให้เค้าเป็นคนสุดท้ายของเรา  

มันก็จริงอย่างที่คนเค้าพูดกันนะว่า “คนเราจะเห็นค่าของสิ่งที่ตนเองมีอยู่มากที่สุด ก็ตอนที่เสียมันไปนั่นแหละ” แล้วทำไมเราไม่เห็นค่าของมันและพยายามถนอมมันไว้แทนล่ะ

ทำไมต้องรอจนเสียสิ่งนั้นไป แล้วจึงนึกเสียดาย หรือตำหนิตัวเองว่า รู้งี้น่าจะทำแบบนั้น แบบนี้ดีกว่า เพราะบางสิ่งบางอย่างกว่าเราจะรู้ค่าของมัน บางทีมันก็อาจจะสายเกินไปซะแล้ว

ตลอดระยะเวลาสี่ปี หลายสิ่งหลายอย่างได้เกิดขึ้นระหว่างเรา ทำให้เราได้เรียนรู้กันและกันมากขึ้น และสิ่งที่สำคัญที่สุด คือการที่ได้ค้นพบกับความรู้สึกที่ว่า จริงๆแล้วเรารักใคร แล้วใครที่รักเรา

แม้ว่าความหวาน ความแหวว จะมีจืดจางลงบ้างตามกาลเวลา แต่สิ่งที่ไม่เคยจางหายไปจากเราสองคนคือความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน ความรักและความผูกพันที่ไม่อาจหาได้จากใครอีก

สุดท้ายนี้ เค้าอยากจะบอกว่า เค้าจะรอนะ…………รอวันนั้นของเรา รอวันที่เรากลับมาเดินจูงมือกันอีกครั้ง และรอวันที่เราจะได้พูดประโยคนี้ก่อนเข้านอนทุกคืน

“อ้วน .. เค้ารักอ้วนนะ รักมากที่ซู้ดเลย รักอยู่คนเดียว คิดถึงมากด้วย รักมากเท่าที่เค้าจะรักอ้วนได้ และจะรักตลอดไปตราบนานเท่านาน (จริงๆนะ)”