2 สิงหาคม สองห้าห้าหนึ่ง

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่เราตื่นแต่เช้า (จริงๆคือปวดเข้) เนื่องจากว่ามีนัดกับเหล่าบรรดาสาวเอเชียน่า ว่าจะไปทำบุญที่บ้านสงเคราะห์สัตว์พิการ ตรงปากเกร็ด ความจริงเราก็อยากไปมานานแล้ว แต่ติดอยู่ตรงที่ไม่รู้ทาง (ทำเหมือนคราวนี้รู้ทางเยอะ) อีกอย่างก็ถือเป็นการทำบุญวันเกิดล่วงหน้าไปด้วยในตัว ทุกปีทำกะคน ปีนี้ขอทำกะน้องหมา และ น้องแมวบ้าง

นัดเจอกันตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งที่โลตัส สาขาแจ้งวัฒนะ อยู่ส่วนไหนของกรุงเทพ เรายังไม่รู้เลย ทีแรกกะว่าจะให้พ่อไปส่ง คิดไปคิดมา เอารถไปเองดีกว่า สะดวกกว่า ก็ไปแบบทั้งๆที่ไม่รู้ทางเนี่ยแหละ มีเพียงกระดาษแผนที่(ง่อยๆ) หนึ่งแผ่น กะคนขับสมองกลวงอีกหนึ่งคน (คือตูเอง) แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามคาด คือ กูหลง!!!! หลงแบบชนิดที่ว่า หลงชิบหาย คือแผนที่เวรไม่ได้ช่วยให้ความกระจ่างอะไรเลย แล้วประเทศไทย ป้ายจะเป็นอะไรมากไหม ถ้าเมิงคิดจะทำ ก็ทำให้มันตลอดเสะ ม่ายช่ายขับๆตามมาอยู่ดีๆ แล้วก็ทิ้งกันดื้อๆ ป้ายหายซะงั้น หายตรงไหนไม่หาย ดั้นมาหายตรงสี่แยกพอดี งานนี้ก็เดือดร้อนโทรหาเพื่อนก้อย เนื่องจากว่ามันเป็นทำเลแถวร้านเก่ามัน เพื่อนก็น่ารัก บอกให้เราขับตรงไปอย่างเดียว

“ เอื้อย เดี๋ยวมึงขับตรงไป จนสุดเลยนะ ขับจนแบบว่ามันตรงไม่ได้แล้วอ่ะ (คือประเด็นมันต้องขับเลียบคลองประปาไง ไอ้เราก็นึกว่าให้ตรงจนสุดคลองประปา แต่ก็ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าคลองประปาเนี่ยมันยาวววววว   เป็นกิโล) จากนั้นแล้วมันจะบังคับมึงเลี้ยวขวานะเว้ย”

 ไอ้คนขับก็ควายได้อีก เค้าให้ตรงอีนี่ก็ตรงทื่อมะลื่อ ดุ่ยๆ ไม่คิดชีวิต กะว่าถ้าสุดถนนมันอยู่ที่พม่ากูก็คงไปพม่าแล้ว ป้ายเป้ย ไม่ได้แหกตาดูข้างทางเลย ตะพรึดตะพือ ตรงไป ทางลูกรังกูก็ยังจะอุตส่าห์ขับฝ่าเข้าไป สภาพรถแมร่งยังกะไปแข่งแรลลี่มา พอเห็นสองข้างทาง เราก็เริ่มเอะใจ อืม ไม่น่าใช่แล้วล่ะ คือสังเกตุจากสภาพแวดล้อมด้านข้าง ไม่น่าจะมีโลตัสมางอกอยู่แถวนี้ ก็เลยโทรหาเพื่อนเลิฟอีกที เพื่อนก้อยเห็นท่าไม่ดี (ไม่น่ารอด) เลยป้ายขี้ไปให้คุยกะอดีตคุณแฟน และพี่วิทย์น่ะเอง คือผู้ที่ชี้ทางสว่างให้แก่เรา

ตอนนี้เอื้อยอยู่ไหนแล้วเนี่ย

คือพี่เอื้อยตรง เลียบคลองประปามาเรื่อยๆ (ตามที่ก้อยบอก) จนทางมันกลายเป็นดินลูกรังสีแดงๆแล้วอ่ะ

โอย………. ไม่ใช่แล้ว กลับรถเลย เอื้อยกลับรถนะ แล้วขับตรงลงมาให้คลองมันอยู่ทางซ้าย แล้วเลี้ยวซ้าย มันจะมีแยกใหญ่ๆเลย (เน้นเสียงด้วยว่าแยกใหญ่มาก)  เขียนว่าไปหลักสี่ นั่นแหละ ให้เอื้อยเลี้ยวซ้าย โลตัสจะอยู่ซ้ายมือ ขับไปนิดเดียว

อ้าวแล้วนี่ตอนขับมาไม่เห็นป้ายโลตัสเหรอ ออกจะใหญ่ (เอ่อ ตอกย้ำความโง่กูอีก)

คือไอ้แยกที่พี่บอก เอื้อยเลยมาประมาณ สามสิบนาที ที่แล้วอ่ะพี่ คือ………. อารมณ์เสีย

น้ำมันเติมมาสี่ร้อย ฮวบเลย จะถึงขีดแดงอยู่รำล่อ

สรุปถึงโลตัสเที่ยง ออกจากบ้านมาตั้งแต่สิบเอ็ดโมง ถ้าไม่มัวไปหลงก็คงถึงตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้นแล้วอ่ะ

นี่ถ้ากูใจไม่รักน้องหมา อยากมาทำบุญจริง คงแม่งจิตตกถอดใจตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ เรียกว่างานนี้มาด้วยใจ

คณะบุญวันนี้ก็ประกอบด้วย เอื้อย พัตเตอร์ พลอย กะโอปา เกตุกะต่อ แล้วก็เอื้อง (ซึ่งยังงงอยู่ว่ามันจะมาทำไมฟร่ะ มาเจอที่โลตัสแล้วก็กลับ เพื่อ ???)

เจอกันยังไม่ถึงห้านาที คุณเพื่อนบอกว่า ไปแมคโครเหอะมึง ไปซื้อของที่นั่นดีกว่า

อืม….. อาเมน สรุปก็ดั้นดนไปถึงแมคโคร ก็ซื้อข้าวซื้อของ ทั้งของใช้ ของกิน ทั้งแห้งและสด สิริรวมเวลากว่าจะไปถึงบ้านน้องหมาปาเข้าไปเกือบบ่ายสอง  ระหว่างทางไป ถ้าไม่หลงก็ไม่ใช่พี่เอื้อยของแท้ (รับประกัน หลงทุกงาน) ขนาดให้พัตเตอร์นั่งดูแผนที่  ก็ยังหลง เหมือนเอาคนตาบอดมาช่วยดูทางให้คนหูหนวก อารมณ์ยังไงยังงั้นเลย ก็เลยใช้วิธีถามทางเค้าเอา แต่ก็นะ ในที่สุดก็มาถึงจนได้ พอมาถึงก็หายเหนื่อยอ่ะ มีเจ้าหน้าที่ออกมาต้อนรับ (ทั้งคนทั้งหมา) ของสดที่ซื้อมาก็เป็นพวกไส้กรอด ลูกชิ้นปลา ลูกชิ้นเนื้อ ซื้อมาเยอะมาก กะเอามาป้อนน้องหมากัน คุณชายแผนกต้อนรับ ก็คาบนำลิ่วเลยถุงนึง กะงานนี้เปรมแน่กู ปรากฏได้กินอยู่ไม่กี่อัน เพราะหมอสั่งให้คุมน้ำหนัก เนื่องจากขาหลังเค้าเสีย ( ว่าไปแล้วก็น่าสงสาร พี่เค้าเล่าให้ฟังว่า ที่ขาเค้าเสียเพราะว่าเจ้าของ เลี้ยงขังเอาไว้ ไม่ยอมปล่อยให้เค้าได้เดินหรือวิ่งเล่นเลย อาหารก็ไม่ให้ ตอนเจอนี่คือสภาพหนังคุ้มกระดูก จะตายมิตายแหล่แล้ว เค้าก็เอามารักษา ทำกายภาพหัดเดิน จนเค้าเริ่มเดินได้ ซวยซ้ำสองของสายฟ้า

( ชื่อหมา) ดั้นไปกินสารผิดเข้าไป คาดว่าน่าจะเป็นยาฆ่าแมลง  หวิดตายรอบสอง ทั้งอ้วกทั้งถ่ายเป็นเลือด ต้องมานั่งหัดเดิน ทำอะไรใหม่กันอีกรอบ ) แต่ต้องขอบอกนับถือน้ำใจเจ้าหน้าที่ ที่นี่ทุกคน เพราะต้องทำด้วยใจรักจริงๆ  สัตว์ที่บ้านนี้ส่วนใหญ่จะเป็นสัตว์ที่พิการ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ส่วนพวกที่ดีๆ ตอนนี้เค้าย้ายไปอีกที่ ตรงบางเลน เนื่องจากว่าที่นี่รับได้ไม่หมด บวกกับสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยด้วย เรากะว่าถ้ามีเวลาก็จะไปเยี่ยมที่บางเลน เพราะใกล้บ้านมากกว่า

พอไปถึงเค้าก็จัดแจงเอาลูกชิ้น ไส้กรอกที่เราซื้อมาใส่ชาม พร้อมกะไม้จิ้มหนึ่งอันต่อหนึ่งกาละมัง แล้วเราก็เดินจิ้ม ป้อนไปที่ละกรงๆ สภาพที่เห็นคือน่าสงสารมากๆ บางตัวโดนตีจนหลังหัก เดินไม่ได้ บางตัวโดนรถทับ ที่ตาบอดก็มี โห มันบรรยายไม่ถูกจริงๆอ่ะ เราก็ไม่เค้าใจนะว่าคนที่เค้าทำร้ายสัตว์พวกนี้ เค้าทำลงได้ยังไง จิตใจมันทำด้วยอะไรเนี่ย ถึงได้ใจร้ายโหดเหี้ยมขนาดนั้น บางตัวเป็นหมาสายพันธ์ดีเลยนะ แต่พอเลี้ยงๆไปเจ้าของเกิดเบื่อ ก็เอามาทิ้งไว้ที่นี่ คือทำเหมือนพวกเค้าเป็นสิ่งของ ถ้าคิดว่าจะเอาเค้าไปเลี้ยงแล้วก็เลี้ยงให้มันตลอด ไม่ใช่มาทำทิ้งๆขว้างๆ หรือถ้าไม่มีปัญญาก็ไม่ต้องสะเออะเลี้ยง เกลียดนักเชียวพวกที่เลี้ยงหมาแบบเอาหน้า ประมาณว่าเล็กๆก็น่ารักดี พอโตมาน่าถีบ ก็เลยผลักภาระให้คนอื่น คือมันเป็นความรู้สึกโกรธ ปนสงสาร โกรธคนที่ทำแบบนี้กะพวกเค้า สงสารหมาที่โดนมนุษย์สันดารต่ำ ย่ำยี่แบบนี้  คือหมาทุกตัวพอพวกเราเดินเข้าไป พอเห็นเราเอาอาหารไปป้อน บางตัวดีใจถึงขึ้นอึราดเลยก็มี (เข้เฉียดแขนตรูไปสองเซ็น) น่าเวทนามากๆ

เรานะขอเชิญชวนเลย ใครที่อยากทำบุญไม่ต้องเอาเป็นของมาก็ได้ บริจาคเป็นเงิน ต่อชีวิตให้พวกเค้า  วันนี้เราไป ไม่รู้สึกเสียดายค่าน้ำมัน หรือรู้สึกเสียดายเวลาที่ไปโง่ขับหลงอยู่เป็นชั่วโมง คือไปแล้วมันหายเหนื่อย มันชื่นใจ ตื้นตันใจ ถึงแม่รูจมูกจะสูญเสียการรับกลิ่นไปชัวขณะ!!!

ต้องเข้าใจนิดนึง ว่าที่นี่มีแต่สัตว์ป่วย ทั้งกลิ่นอึกลิ่นฉี่มันก็คละคลุ้งไปหมด ถึงแม่เค้าจะทำอย่างสะอาดสะอ้าน แต่อ่ะนะ มันก็ต้องมีกลิ่นเป็นของธรรมดาอยู่แล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็น เพราะเดินป้อนไปสักพัก จมูกมันก็จะสามารถปรับให้ชินกะกลิ่นนั้นได้

เห็นน้องหมา กะน้องแมวที่นี่แล้ว นึกย้อนถึงหมาที่บ้าน โห ชีวิตแม่งเกิดมาโคตรสบายเลย นอนห้องแอร์ กินอาหารเม็ออย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม บางวันกินดีกว่ากรูอีก เบื่อๆก็ออกไปวิ่งเล่น คาบลูกบอล เซ็งหน่อยก็มานอนฟังเพลงบรรเลง ชีวิตมันจะสบายไปไหน อยากลากคอมันมาให้ดู ให้เห็น ว่ามีหมาที่เค้าลำบากกว่าเอ็งเป็นร้อยเท่าอีกเยอะ ( หัดสำนึกซะบ้างนะ) ตอนพูดกะมัน เหมือนทำท่าจะเข้าใจ สักพักลงไปนอนน้ำลายยืดหงายท้องให้เกาพุง พร้อมกับสายตาถามว่า เพ่เอื้อย วันนี้มีรายกิน วอดก้าหิวแว้ว???

 เอ่อ สรุป ไม่ได้ฟังที่ตูพูดเลยช่ายไหม

จบประเด็น ไปนอนแหละ วันนี้นอกจากจะได้บุญแล้ว อาการภูมิแพ้ก็กำเริบด้วย ถ้าไม่รีบนอนอาจจะเป็นเราเนี่ยแหละ ที่ชีวิตจะเศร้าแทน …..