หลังจากห่างหายจากวงการไปนาน (หลังจากพลัดวันประกันพรู่งมาหลายที วันนี้ก้อได้ฤกษ์สักที) ก่อนอื่นก้อต้องขอกล่าวคำว่า Happy New Year  2008 ปีๆนึงผ่านไปเร็วราวกับลมตดโดยเฉพาะปีนี้ มีความรู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วเป็ฯพิเศษอาจจะเป็นเพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นกับเราภายในปีนี้ มีทั้งเรื่องดี (ซึ่งกูใช้เวลาคิดนานมาก คือมันมีด้วยเหรอว่ะ) แล้วก้อเรื่องไม่ค่อยดี (เอ่อ เพียบ) แต่เอาน่าขำๆ ถือซะว่าเป็นอีกบันทึกหน้านึงในชีวิต เอาอะไรกะมันมากมายคนเรา จริงม่ะ หาความสุขใส่ตัว โดยไม่ทำให้ใครเดือดร้อนเป็นพอ รวมๆวันนี้เราก้อจะมาดูว่าที่ผ่านมาหนึ่งปีมีอะไรเกิดขึ้นกับกระเหรี่ยงน้อยตนนี้บ้าง

โดยรวมๆชีวิตปีนี้ก้อกระเรกระราด เปลี่ยนงานสองรอบ รับปริญญา ถือเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ภาคภูมิใจ งืมๆๆแล้วมีอารายอีกหว่า เอ่อ คือเยอะมากมาย

ทุกวันนี้ก็กลายเป็นมนุษย์เงินเดือนขั้นเทพ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ บางครั้งยังเคยคิดว่ากูทำงาน overloaded ไปป่าวว่ะ มีความรู้สึกชีวิตมันไม่มีสีสันอะไรเลย เช้าทำงาน กลางคืนเลิกงาน แหล่งบันเทิงใจก็เห็นจะหนีไม่พ้น เซ็นปิ่น กะเมเจอร์ (คือเดินจนเอียน เรียกว่าหลับตาเดินได้แล้ว) ยิ่งถ้าอาทิตย์ไหนโดนทำกะดึก นี่ยิ่งแล้วใหญ่ มีความรูสึกว่าวันๆมันช่างยาวนาน และไม่มีแก่นสารอะไรเลย นั่งดูพระอาทิตย์ตกดินไปวันๆ กว่าจะเลิกงานก้อปาเข้าไปสี่ห้าทุ่ม เอาจริงๆงานในส่วนของเรามันเสร็จตั้งแต่สามทุ่มแล้วล่ะ แต่อีกชั่วโมงครึ่งต้องนั่งรอพวกท่าน แต่งหน้า คุยโทรสับกะแฟน นินทาชาวบ้าน ฯลฯ ไม่ได้แหกตา หรือเห็นใจกูเลยว่ารอกลับบ้านอยู่ (ฮึ่มๆๆ คิดแล้วแค้น แต่ก้อเอาเหอะ) เรียกว่าตอนนี้ก้อลบคำสบประมาทตัวเองไปได้หนึ่งอย่าง คือเราทำงานผ่านโปรแล้ว เหลืออีกหนึ่งสิ่งท้าทายว่าจะอยู่ทำถึงหกเดือนได้หรือปล่าว (แต่ความหวังช่างรำไรเหลือเกิน) บอกตามตรงที่ฝืนใจแหกขี้ตามาทำงานทุกวันนี้ก้อเพราะอยากเจอเพื่อน ดีกว่านอนอยู่กะบ้านหายใจทิ้งไปวันๆ ท่องไว้ว่าเงินมันไม่ได้งอกมาจากดิน ถ้าอยากมี อยากเก็บก้อต้องออกแรงหามา (ซึ่งทุกวันนี้ที่หามาได้ กูก้อไม่เคยเหลือเก็บเลย เพื่อ???)

ตอนนี้ motivationในการทำงานเริ่มน้อยลง ไอ้ก้อยตัดช่องน้อย หนีไปแอร์เอเชีย แบบว่าไม่มีแนวโน้มมาก่อน โทรมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน วันศุกร์ไปตรวจสุขภาพ วันจันทร์โทรบอกผล วันพุธไปเทรน (พ่องเมิง รีบไปไหนเนี่ย) ตามติดด้วยคุณนาย(เจ่อ)หยก ขานี้เค้าหันไปซบอกสายการบินสัญชาติออสซี่ Jet Star หลังจากทนรอลุ้นมาข้ามแรมปี และแล้วผลปรากฏว่ามันก้อได้ตามคาด แต่ก้อดีใจกะเพื่อนด้วยจริงๆ แม้ว่าจะแอบเศร้า แต่ก้อเพื่ออนาคตที่ดีกว่า  อยู่นี่วันๆก้อโดนจิกโดนกัด อะไรๆก้อ(พวก)กู ได้เงินเดือนหมื่นหก แต่ใช้งานพวกกูเหมือนได้เงินเดือนสักแสนห้า !!!~

เง้อไม่มีพวกแกแล้ววันๆกูจะเมาท์กะใครล่ะเนี่ย แต่ละคนที่เหลืออยู่ก้อ (เฮ้อ) คอเดียวกันทั้งนั้น (ประชด) กว่าจะปรับโหมดคุยกันรู้เรื่อง เล่นเอาอ่อนแรง

สรุปงานนี้คนที่ไม่มีวี่แววว่าจะออกกลับไปก่อนเค้าเพื่อนเลย ส่วนคนที่บ่นเร่าๆ อยากจะออกทุกวี่วัน (ก้อต้องทนตรากตรำทำงานต่อไป) ส่วนไอ้เหาก้อไม่รู้ว่าจะโดนอับเปหิไปเป็น PT เมื่อไหร่ ถ้าวันนั้นมาถึง อีเอื้อยวันๆคงน้ำลายบูดตาย ถึงแม้ว่าเหาบางทีมันจะเครือค่ายล่ม (ไม่บางทีอ่ะ ตลอด) แต่มันก้อเป็นหนึ่งในแกงค์สี่มหาประลัย ไปได้ดิบได้ดีแล้วอย่าลืมมาเยี่ยมเยียนกันบ้างนะเฟร้ย กรูเหงา  โบร๋ววววว

เอาน่าลองดูสักตั้ง อย่างน้อยก้อถึงแค่เมษานี้ล่ะหว่ะ หลังจากนั้นค่อยว่ากัน (นี่ทำตามที่หมอดูบอกเป๊ะ) ว่าแต่พูดถึงเรื่องหมอดู เมื่อวันก่อน (วันที่สอง) ด้วยความคันจัดอยากดูหมอ ไปไหว้ศาลหลักเมือง (เลือกวันไปกันได้ถูกจังหวะมาก เป็นวันที่พระพี่นางเสีย เค้าประกาศให้ใส่ดำไว้อาลัย เจ๊เอื้อยนี่ล่อแดงเลย เป็นไง เปรี้ยวซะ ทีแรกว่าจะเข้าไปไหว้พระแก้วมรกตด้วย เผื่อจะเอาความซวยออกแล้วแทนที่ด้วยศิริมงคล แต่ก้อต้องกินแห้ว เพราะไอ้เสื้อแดงแป๊ดของกูเนี่บแหละ) พอเสร็จธุระก็เลยแวะดูหมอที่ท่าพระจันทร์  ตามที่เพื่อนหยกบอก เค้าบอกว่าป้านี่แกแม่น เอ่อคือตอนแรกก้อเห็นว่าเป็นป้าแกเงียบๆ ติ๋มๆ ท่าทางใจดีและสุภาพ แต่ที่ไหนได้พอเริ่มดูเท่านั้นแหละ โห??? แม่งจะโหดไปไหนคร้าบ แถมด่ากูอีก สรุปคือนี่เสียตังค์ไปสองร้อย เพื่อให้เค้าด่าT^T

ป๊าด  อีก้อยก้อนั่งขำฮึๆๆอยู๋ข้างๆ ไม่มีช่วยกรูเลย  แต่ก้อแม่นจริงอ่ะ ก้อฟังหูไว้หู ของแบบนี้คนลิขิตก้อคือตัวเราเอง จริงม่ะ ไถลอกกนอกเรื่องไปไกล

ตั้งแต่ทำงานที่นี่ พอมีเดย์ออฟที่ไร หมดไปกะการนอนทุกครั้งไป (กินและก้อนอน ไม่ต่างกะอิชิ)เวลาที่ตั้งใจจะทำอะไร ก้อไม่เคยจะได้ทำตามที่หวังไว้สักครั้ง กลายเป็นคนพลัดวันประกันพรุ่งซะงั้น ดูได้จากการอัพspaceเป็นต้น ว่าจะอัพๆหลายครั้ง สี่เดือนผ่านไป เพิ่งได้มาทำเนี่ย ไม่ได้การณ์และต้องปรับเปลี่ยนตัวเองครั้งยิ่งใหญ่  มีความรู้สึกว่าช่วงนี้ชีวิตมันอืดทืด (ขอยืมศัพท์อีเบ็น) อยากทำโน่นทำนี่ จับจดหลายสิ่ง จะเอาอะไรก้อไม่เอาสักอย่าง ความจริงมันก้อคือสับสนแหละ ไม่รู้ว่าจริงๆตัวเองอยากทำอะไร ตอนนี้ก็คิดไม่ออกระหว่างจะกลับไปทำงานที่เอเซียน่าต่อ หรือว่าจะไปเรียนต่อโทดี 

คือเอาเป็นว่าตอนนี้ก้อต้องเริ่มคิดแล้วล่ะ ว่าชีวิตจะหันไปทางไหน ถ้าจะเรียนต่อ ก้อต้องเริ่มเตรียมตัวได้แล้ว ไหนจะต้องอ่านหนังสือสอบ ไหนจะเรื่องเอกสารอีกมากมายร้อยแปดปัญหา

แต่ถ้าเลือกจะกลับไปเป็นแอร์ต่อ คราวนี้ก้อทำๆแล้วถอยเหมือนคราวที่แล้วไม่ได้แล้ว เพราะอาจจะโดนตบกบาลแยกได้  ถามว่ายังอยากกลับไปทำอยู่ไหม มันก้ออยากนะ แต่ติดตรงที่ว่าต้องไปเทรนใหม่เนี่ยดิ โอ๊ยก๊อด คิดแล้วอยากจะบ้า  แค่คิดว่าจะต้องไปเจออะไรก้อหดหู่แล้ว สองเดือนในค่ายกักกัน คือถ้ามันไม่เคยมีประสบการณ์รับรู้ถึงความนรกตอนนั้นมันก้อไม่เท่าไหร่หรอก แต่นี่คือเคยผ่านมาแล้วไง รู้ว่ามันโหดขนาดไหน แค่คิดก้อปวดใจแล้ว  แต่ถ้าคราวนี้ไม่กลับไป โอกาสที่จะได้กลับมาทำงานที่นี่ก้อเท่ากับศูนย์แล้วล่ะ  (เมย์ดำมันจะฆ่ากูไหมเนี่ย ถ้าไม่กลับไป) เฮ้อ  ปวดหัวตื๊บๆ ไม่รู้อาไงกะชีวิตดี งานก้ออยากทำ เพราะอยากได้เงิน เรียนก้ออยากรีบๆเรียนตอนทีทางบ้านยังมีแรงส่ง (แต่ใจก้ออยากเก็บเงินเรียนเองน่ะ แต่คิดว่างั้นคงต้องรออีกนาน)

ที่แน่ๆตอนนี้มีอยู่สิ่งหนึ่งที่อยากทำมากๆคือ ไปเที่ยวทะล คือไม่ไหวแล้ว อยากไปไหนก้อได้สักที่ๆไกลๆ ตัดขาดจากโลกภายนอก มีเวลาอยู่กับตัวเอง  ทำในสิ่งที่อยากทำ เอาว่ะ พรุ่งนี้ลุยหน้าสู้เพื่อ Annual leave ของเรา ไม่สนสิ่งใดอีกแล้ว จะไปซะอย่าง ฮึ่ม !!!

PS:น้ำหนักขึ้นมาสองโล เริ่มรู้สึกตัวตอนโดนก้อยทักว่าตูดแกใหญ่ขึ้นป่าวว่ะ พอขึ้นตาช่างดู แม่เจ้าลมแทบใส่ ขึ้นมาสองโล ไม่นะ ปฏิบัติการรีดไขมันด่วน  เฮ้ย ทำไมเรากลายเป็นขี้เกียจขนาดนี้เนี่ย ถึงเวลากลับมาดูแลตัวเองได้แล้ว อย่ามัวแต่เอาเวลาไปทำอย่างอื่น ก่อนที่จะสายเกินแก้ ฮ่วย